De S-MAX, daar gaat het dus over
Eerste indruk
Spacewagons zijn grote rijdende dozen en omdat je meestal alleen in een auto rijdt, vervoer je dus heel veel kubieke meters lucht. Efficiënt is dus anders, maar als je de ruimte wèl kunt gebruiken, is de Ford S-MAX een auto die hoog op de lijst mag staan. Gewoon omdat het ding als de stereotiepe trein rijdt en voordevol gadgets zit waar ik van hou. Veel knopjes, toeters, bellen en een transponder om snel in te stappen, op de startknop te drukken en weg te rijden. Ford weet wat comfort is. Ook als het gaat om de stoelen, hoewel bredere mensen daarin wat worden vastgeklemd. Lekker in de bochten die de wagen tamelijk moeiteloos neemt, maar zo’n spacebox is sportwagen en het is verstandig hem wat rustiger te rijden.
Ford was zo vriendelijk om de automaat mee te geven. Verstandig, want in Nederland fileland is dat inmiddels de meest logische optie die je bij een auto moet aanschaffen, terwijl veel mensen blijven hutsenklutsen met pook en pedaal met als excuus dat het zo lekker sportief is. Verzin een keer een ander sprookje, zou ik zeggen. Zo’n automaat is pas lekker rijden. Perfect soepel ook en wie het schakelen niet kan laten, kan fröbelen zonder koppelingspedaal. Voor mij overbodig, maar als Ford het achterwege zou laten, werden er nog minder automaten verkocht. Er moet kennelijk iets te spelen blijven.
Een S-MAX koop of lease je als je er iets aan hebt. Dat lijkt mij tenminste logisch. Na een paar dagen wist ik wel waarom ik ‘m zou willen rijden en waarom niet. Dat is om te beginnen natuurlijk simpel kijken of je iets te vervoeren hebt of niet. En liefst structureel, want anders rijd je nog steeds met kubieke meters niks. Kan niet de bedoeling zijn.
