2010 Mini Countryman (Ted Sluymer)

2011 MINI Countryman

Kort

Om te beginnen is de MINI Countryman gewoon erg leuk. Origineel waar je ‘m ook bekijkt. Rijden doet hij voortreffelijk, vooral als je niet steeds wilt blazen. Maar ja, voor mensen die binnen de snelheidsgrenzen denken niet echt weggelegd. Enfin, de staatskas moet gespekt worden, toch? Het is een genoegen om rustig te koersen, te merken hoe lekker dik elk onderdeel aanvoelt en hoe de techniek uitgebalanceerd tot je beschikking staat. Lekker rijden is een kunst, jakkeren doorgaans goed voor versnelde hartslijtage. Toegeven, zodra de MINI een Cooper wordt, begint je rechtervoet wel te jeuken. Maar die verdomde bordjes van 50, 70 en meer van die beperkingen maken veel motorvermogen nu eenmaal tot een frustratie. Maar die Cooper wil natuurlijk wèl!!

De vormgeving van dashboard en instrumentarium blijft fascinerend. In alle nuchterheid: het is natuurlijk één grote bende. Gelukkig een charmante bende, want het heeft wat. Ergonomisch verantwoord kan ik het niet vinden. Als je eenmaal bent gewend waar je moet kijken of iets te zien, dan gaat het wel. Je verspilt alleen veel tijd met steeds naar rechts kijken om te zien hoe hard je rijdt. Je rijdt tenslotte niet steeds op de cruise control.  Ik weet wel dat die opstelling uit de overlevering van MINI dateert, maar ik vraag mij af of het rijden op de toerenteller dagelijkse kost is. Ik opteert voor een combinatie van snelheidsmeter en toerenteller. MINI-ontwerpers kunnen daar vast wel iets voor bedenken. Zou ik de enige zijn? Kan me niet voorstellen.

De MINI heb ik altijd gezien als een cultauto en nadat BMW het merk had ingeslikt, is die mening ongewijzigd. De Countryman is leuker dan ooit. Het achterkantje is zo mooi dat ik het in mijn magnetron zou willen monteren. De profiellijnen hebben hardere hoeken als tegenwicht van al het ronde dat MINI kenmerkt. Een bijna onbegrijpelijke harmonie die de auto iets mystieks geeft.

Wordt vervolgd